همیشه از این خونه به اون خونه پریده ام.دوسال توی خونه ی پر ستارم نوشتم و بعد با دستای خودم خرابش کردم و ازش گذشتم و حالا در اولین روزای دوسالگی خونه ی جدیدم باز کوچ کردم و اومدم اینجا.مدتهاست نوشتنم دیگه نمیاد گاهی با خوندن مطلبی یا دیدن رمانی تحریک میشم و مینویسم و گاهی تا یک ماه هم میشه که نوشتنم نمیاد.این روزا زندگیم نه به بطالت اما اتفاق خاصی هم توش رخ نمیده.اومدن به یه خونه ی جدید یه جورایی آرامش بخشه حس خوبی داره .یه صفحه ی خالی بدونه هیچ نوشته و لینکی.یه صفحه ی سفید جدید انگار آدم اومده توی یه خونه ی جدید که هنوز خالیه خالیه اسباب و وسایلشو هنوز نچیدن تازه نقاشی شده تمیز و جمع و جوره وسطش ادم وایمیسته و نفس عمیقی میکشه ,احساس آرامش و راحتی و سبکی میکنه و یه تنهایی خوب.این خونم با خونه های قبلیم یه تفاوت عمده داره و اونم اینه که توی خونه های قبلیم همیشه تنها نوشتم و فقط از خودم گفتم از فکرام و آرزوهام از زندگیم دوستام اما اینجا شاید اگه خدا بخواد یه هم خونه هم یواش یواش پیدا کنم.همیشه فکر میکردم اینایی که ازدواج میکنن دیگه بزرگ شدن و آدم حسابی ان و همه چیز حالیشونه.حالا که نوبته خودم شده یه جورایی گیجم اصلا نمیدونم دارم چکار میکنم نمیدونم آینده قراره چی بشه.گاهی بدونه هیچ احساسی هستم گاهی سرد سردم میگم میخواد بشه میخواد نشه گاهی از ته دل حس میکنم یه جورایی با اینکه مدت کمیه میشناسمش اما دوستش دارم و دلم نمیخواد که نشه وقتی این حسو دارم میترسم نکنه توی این یکی دوماهی که نیستش سرد بشه بعد با خودم فکر میکنم یعنی اون چه حسی داره یا اونم میترسه یا نه.یه جورایی یکم هم میترسم چون توی این 23 سال راحت زندگی کردم به فکر هیچ چیزی نبوده ام همین طور خر تو خر شب و روزمو گذروندم اما اگه اینکار درست بشه باید صد و هشتاد درجه عوض بشم آروم بشم مودب بشم به خیلی چیزا فکر کنم یا فکر نکنم.کلا اضطراب آوره اما با همه ی این اضطراباش من آرومم انگار نه انگار که این زندگی منه که داره میوفته توی یه مسیر جدید.هیجان رو دوست دارم دلم میخواد کم کم بشناسمش و آدمی باشه که بتونم خیلی خیلی دوستش داشته باشم و یه انگیزه ای بشه برام تا از تنهایهای وجود خودم خلاص بشم یه دوست خوب باشه نه آدمی که همیشه از بودنش مضطرب بشم.نمیدونم چرا روزی که رفتیم انگشتر رو بخریم دلم گرفته بود مثل همه ی وقتایی که دلم میگیره آروم میشم آروم شده بودم نمیدونم چرا خورده بود توی ذوقم خیلی به حسی که داشتم فکر کردم احساس غریبی و تنهایی میکردم باهاشون .شب قبلش که رفته بودیم خونشون اینجوری نبودم تا حرف میزد حس میکردم دوستش خواهم داشت اما فرداش حس خوبی نداشتم و بعد ساکت شدم ساکته ساکت.دیشب رفت ش.یراز نمیدونم کی برمیگرده.یه شماره تلفن عمومی روی گوشیمون افتاده شاید خودش بوده .الان احساس خاصی ندارم,آرومم من نمیدونم امیدوارم خدا خودش بهترینها رو پیش بیاره برامون.(نمیدونم چرا الان باز یه دلشوره و اضطراب مزخرفی اومده سراغم)
همیشه دلم یه جشن خوب و خوشگل میخواست یه آدمی که باهام صمیمی و دوست باشه اما نمیدونم قراره چی بشه.اصلا قراره دو ماه کاراش طول بکشه یا چهار ماه.این وسط یه جورایی بلاتکلیفم گیجم سردرگمم.کاش بتونه دلگرمم کنه و این احساس دلهره و سرد رو ازم بگیره.

برم.اتاقمون کثیف و نامرتبه تمرینای فلشمو دو هفته ست انجام ندادم و حوصلشم ندارم ساعت 10 صب از خواب بیدار شدم اما الان باز دلم میخواد بخوابم ولی کلی کار دارم الانه که صدای مامانی در بیاد.امیدوارم پست بعدیم پر از آرامش و احساس اطمینان و خوشی باشه.